Mijn beeldtaal bevindt zich op de intersectie van surrealisme, idealistische politieke ontgoocheling en persoonlijke vervreemding. Mijn autistisch observationisme van de wereld vormt hierin de rode draad. In het verlengde van de politiek-activistische geschiedenis van de lino- en houtsnede, is mijn werk sterk maatschappijkritisch geladen. Vanuit het desillusionement van mijn eigen sociaalanarchistische idealen probeer ik de algehele onmacht van het individu tegenover de grotere, sociaal-maatschappelijke systemen te vertolken.